هرگز نخواستم که ترو با کسی قسمت بکنم

                                                    یا از تو حتی با خودم یه لحظه صحبت بکنم

هرگز نخواستم که به داشتنه تو عادت بکنم

                                                    بگم فقط مال منی به تو جسارت بکنم

اینقدر ظریفی که با یک نگاه هرزه میشکنی

                                                     اما تو خلوت خودم تنها فقط مال منی

 هرگز نخواستم که به داشتنه تو عادت بکنم

                                                     بگم فقط مال منی به تو جسارت بکنم

ترسم اینه که رو تنت جای نگاهم بمونه

                                                     یا روی تیشهء چشات غبار آهم بمونه

تو پاک و ساده مثل خواب حتی با بوسه میشکنی

                                                     شکل همه آرزوهام  تجسمه خواب منی

حتی با اینکه هیچکس مثل من عاشق تو نیست

                                                     پيش تو آینهء چشام حقیر لایق تو نیست

هرگز نخواستم که به داشتنه تو عادت بکنم

                                                     بگم فقط مال منی به تو جسارت بکنم

من امشب، باز امشب، گرمی دستاتو کم دارم

                                                             من از عاشق شدن با دلهره، با ترس بیزارم

دلم می گیره وقتی تو می گی لایق نبودنم من

                                                             میگی دنیای من تنها شده، تنها سفر کردن

همیشه فاصله تلخه، ولی امید باقی هست

                                                           نگو آسون خداحافظ، تحمل کن، یه راهی هست

یه راهی که تو اون شاید پناه تازه ای باشه

                                                          فقط باور کن امشب، می شه بی خورشید، فردا شه

من امشب، باز امشب، با تو از عاشق شدن میگم

                                                             من، از آغاز تا پایان جنگ تن به تن می گم

تو هم فردا، به احساس غم دلتنگی عادت کن

                                                           اگه سخته،نمی تونی،بگو،راحت شکایت کن

چه کسی می داند که تو در پیله ی تنهایی خود تنهایی؟

چه کسی می داند که تو در حسرت یک روزنه در فردایی؟پیله ات را بگشا...

تو به اندازه یک پروانه زیبایی

آرزويم اين است نرود اشك در چشم تو هرگز مگر از شوق زياد......

نرود لبخند از عمق نگاهت هرگز........و به اندازه ي هر روز تو عاشق باشي........

عاشق آنكه تو را مي خواهد.......و به لبخند تو از خويش رها مي گردد.........

و ترا دوست بدارد به همان اندازه كه دلت مي خواهد

آسمان می خواند.

 اگر از دوری دلها ثانيه ها دلگيرند .

 اگر از آبی احساس قلبها ميميرند .

من هنوز در پس ديوار گلی پی لبخندت ..... منتظر می مانم .

کاش بودي تا دلم تنها نبود تا اسير غصه ي فردا نبود

  کاش بودي تا براي قلب من زندگي اين گونه بي معنا نبود

 کاش بودي تا لبان سرد من بي خبر از موج و از دريا نبود

کاش بودي تا فقط باور کني بعد تو اين زندگي زيبا نبود

بیا ای دوست سکوت سرده ایام جدایی را ز هم بگسل و جاری کن صدای مهربانت را به شهر آرزوهایم بیا با مرهم چشمت به زخم کهنه‌ی قلبم دوایی شو...